دست‌هات، آونگون به گردن شب

می‌خواهی نجات دهی همه‌ی زرافه‌های اسیر را

از خط‌های مداد شعرم

این مدادْ ویژه‌ی شعر است

می‌‌نویسم با آن به فارسی

یا در فرم حرف‌های ناشناخته:

아페의 노란 손

و دست‌هات، آونگون به گردن شب

دست‌هات؟

دست‌های زرد تو -نیشگون‌نیشگون-

به لمس نشخوارگاه خال‌خالی‌م

بشکاف دیوار گوشتی تنِ زرافه‌م را

بشکان استخوان خاکستری گردنم را، فکرهام را

به امتداد شبی نا-آ-شِـ-نا:

-نُران‌ْسِگ؟

این بود واگویه‌ش؟

[یادم نمی‌آد. نمی‌دونم یعنی چی.]

بفشار و

بچلان گونه‌ی تراشیده‌ی سه‌تیغ کره‌ای‌م را

با دست‌ها    با دست‌هات    با نوک انگشت‌هات

پاک کن اشک‌هام را

زیر ناخن‌هات زردی مانده است

زیر ناخن‌هات شعر مانده است وُ

شعر می‌چکد

شعری که می‌شکند زنجیری فولادی را

از گلوی زرافه، از من

و ما به خیال‌مان

در شب پُرستاره بر فراز رُن* می‌گریزیم

سوار، رها، به جغرافیای ناکجا

به دست‌هات    آونگون به گردن کره.

*نام نقاشی از ونسان ون‌گوگ / Starry Night Over the Rhône